Οι μελέτες που ξεκίνησαν από το 1994 οδήγησαν στις εκτεταμένες εργασίες στερέωσης και αποκατάστασης της Αγίας Θεοδώρας το 1998 και 1999.
Οι επεμβάσεις περιλάμβαναν, μεταξύ άλλων, την προσεκτική αφαίρεση ξερών και σάπιων κλαδιών και ριζοβλαστημάτων από τη στέγη, ώστε να αποκαλυφθεί το εξωρράχιο του θόλου. Αφαιρέθηκαν επίσης παλαιότερες κατασκευές από οπλισμένο σκυρόδεμα στο εσωτερικό και το εξωτερικό του ναού, ενώ το τσιμεντένιο δάπεδο αντικαταστάθηκε με σχιστόπλακες.
Κατά τις εργασίες στο δάπεδο διαπιστώθηκε ότι οι ρίζες των δέντρων είχαν εξαπλωθεί σε ολόκληρη σχεδόν την επιφάνεια κάτω από αυτό, σε τέτοιο βαθμό ώστε παρομοιάζονται με σιδηρό οπλισμό σκυροδέματος. Η κατάσταση αυτή δεν επέτρεψε να πραγματοποιηθεί αρχαιολογική έρευνα κάτω από το δάπεδο.
Έγιναν ακόμη εργασίες στη λιθοδομή και στον θόλο, αντικαταστάθηκε το τσιμεντένιο υπέρθυρο της εισόδου με ξύλινο, υποστηλώθηκε η κοκκορεβυθιά λόγω κινδύνου θραύσης και στεγανοποιήθηκε η στέγη.
Η τελική επικάλυψη του θόλου με φυσικές σχιστόπλακες προκάλεσε νέα αντίδραση. Κάτοικοι του Βάστα, μαζί με μέλη του Συλλόγου Απανταχού Βασταίων, μετέβησαν στο έργο και διαμαρτυρήθηκαν για την επιλογή. Σύμφωνα με την έρευνα του Φώτη Ζώη, παρενέβη αστυνομική δύναμη και οι εργασίες ολοκληρώθηκαν τελικά σύμφωνα με τις επιλογές της Υπηρεσίας Αναστηλώσεως.
Πηγή: Φώτης Ζώης, έρευνα για την Αγία Θεοδώρα Βάστα, Μάιος 2020.
Leave a Reply