Στις 20 Ιουλίου 1959, η Νομαρχία Αρκαδίας, με το υπ’ αριθ. πρωτ. 27443/20.7.1959 έγγραφό της προς τη Διεύθυνση Αναστηλώσεως, διαβίβασε την υπ’ αριθ. 217/59 αναφορά του προέδρου της Κοινότητας Βάστα.
Στην αναφορά τονιζόταν ότι, μόλις οι κάτοικοι πληροφορήθηκαν την απόφαση για τα δέντρα, όλοι αντέδρασαν στην κοπή τους:
«άπαντες οι κάτοικοι της Κοινότητας […] επ’ ουδενί λόγον θέλουν να κοπούν τα δένδρα»
τα οποία περιγράφονται ως δέντρα άγνωστης ηλικίας, «αδελφωμένα» πάνω στον ιστορικό ναό.
Μαζί διαβιβάστηκε και η υπ’ αριθ. 20/59 απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου Βάστα. Το Συμβούλιο αποδεχόταν το ποσό των 3.000 δραχμών για τη συντήρηση και αναστήλωση της Αγίας Θεοδώρας, αλλά δήλωνε ρητά ότι δεν αποδεχόταν την κοπή των δέντρων που φύονταν επάνω στον ναό.
Η υπόθεση δεν έμεινε μόνο στην αντίδραση της Κοινότητας. Η ίδια η Νομαρχία Αρκαδίας πήρε θέση και συνηγόρησε:
«μετά γνώσεως δια την μη κοπήν των περί ων πρόκειται δένδρων». Pasted markdown
Έτσι, μέχρι τις 20 Ιουλίου, η αντίδραση στην εκρίζωση είχε πλέον πάρει επίσημη διοικητική μορφή: εφημέριος, Σύλλογος, Κοινότητα και τελικά Νομαρχία είχαν τοποθετηθεί υπέρ της διατήρησης των δέντρων.
Πηγή: Φώτης Ζώης, έρευνα για την Αγία Θεοδώρα Βάστα, Μάιος 2020.
Leave a Reply